Ty!
- Co tu robisz? - To mój dom.
- Twój... - Seungjo! Co tak długo?
Hani! Chodź, szybko.
Potrzebujesz czegoś?
Prawda! Nie chcesz mojej pomocy, nawet gdybyś żebrała na ulicy.
Seungjo. Podejdź tu!
- Dobry wieczór. - Najstarszy syn?
Dużo o tobie słyszałam.
Mam wrażenie, że znamy się od dawna.
Gdy zobaczyliśmy wiadomości, żona kazała cię odszukać.
Żebyśmy razem zamieszkali.
Zadzwoniłem więc do mediów.
Naprawdę? Dziękuję.
Mąż dużo o tobie opowiadał.
Mówił, że wiele ci zawdzięcza z dzieciństwa.
Ależ nie ma o czym mówić. Ale dopiero teraz mnie szukałeś?
A wy się nie znacie? Chodzicie do tej samej szkoły.
Cóż... wszyscy go znają, więc...
Jasne, bo jest prymusem.
Nienawidzą go, prawda?
Słucham?
No wiesz, jest dziwny.
Taki niemiły i arogancki... Wywyższa się. Spójrz tylko.
Dziewczyny pewnie go nie znoszą.
Eunjo, jeszcze nie śpisz?
Uczyłem się.
Po co? Nie chcę, żebyś był taki, jak brat.
Przywitaj się.
To nasz najmłodszy syn.
Chodzi do czwartej klasy.
Witam, Eunjo Baek.
To bardzo mądre dziecko! Obaj chłopcy mają to po mamie.
Całe szczęście.
Naprawdę? Przywitaj się z Hani.
Hani Oh.
- No już! - Nie!
- Dlaczego? - Bo wygląda na głupią.
Wybacz, Hani. Eunjo dorasta.
Nie mów tak, dobrze się uczy.
Jesteś pewna?
W takim razie, co to znaczy?
To chińskie pismo. Uczysz się go?
To dla szóstoklasistów.
Han-u-chung-dong. O to pytałeś?
Oczywiście. Han-u-chung-dong.
To zapewne znaczy...
Więc... to znaczy...
Han-u . Wiesz, co to? Pyszna wołowina, ale bardzo droga.
A ty nie masz pieniędzy.
Kieszeń świeci pustkami.
Chung-dong.
Chciałbyś jej skosztować.
Ale nie masz pieniędzy. Więc to znaczy „nie bądź chciwy”. Proste.
To prawda? To znaczy, że masz ochotę na wołowinę?
Han to „spocony”, a wu to „byk”. Zaprzęgnięty byk się spoci.
Chung oznacza „pełny”, a dong to „brzeg”.
Oznacza to „pełny po brzegi”.
A całe zdanie - „jest dużo książek”.
Jesteś głupia!
Eunjo! To bardzo niegrzeczne! Przeproś!
Nie, nie chcę! Nie cierpię głupich dziewczyn!
Obaj bracia tak samo mi dokuczają.
Bardzo się starałam, ale nie wiedziałam, czy ci się spodoba.
To wszystko dla mnie?
Coś nie tak?
- Nie w twoim guście? - Skądże.
- Pokój jest wspaniały, jak z bajki. - Naprawdę?
Spójrz, to jest łóżko królewny!
No, usiądź!
Świetnie się bawiłam, urządzając ten pokój.
Bardzo chciałam mieć córkę, wiesz?
Żebym mogła udekorować jej pokój, kupować z nią piękne rzeczy...
i podróżować z nią na starość...
A muszę żyć z tymi trzema marudami!
Wiesz, jak mało mam zabawy w życiu?
Będziemy robić zakupy i oglądać filmy?
Chętnie.
Będzie świetnie!
A to...
To dla ciebie.
Pewnie straciłaś wszystkie buty w pożarze.
Przymierz je.
Ślicznie w nich wyglądasz!
Jak ja się pani odwdzięczę?
Nie ma o czym mówić.
Z przyjemnością ci je kupiłam.
Za duże?
Nie, są w sam raz. Bardzo mi się podobają.
- Dziękuję. - Miło mi, że to mówisz.
Może będziesz moją córką, Hani?
Przyniosłeś walizki.
Pewnie jesteś wyczerpana. Wykąp się i połóż.
Dobrze. Jeszcze raz bardzo dziękuję.
- Do rana. - Tak jest.
- Dobranoc. - Wzajemnie.
Pa, Seungjo!
To był pokój Eunjo.
- Rozumiem. - Ale dzięki tobie,
wpakowali go do mnie.
- Przykro mi. - Skoro tak,
to daj mi spokój.
Działasz mi na nerwy.
Nie rozpowiadaj o tym.
Po co?
Nie martw się.
Nie chcę, żeby wiedzieli, że mieszkam z tobą.
Mieszkasz ze mną? Jesteś na naszym utrzymaniu, rozumiesz?
Idę do łazienki.
Pożałujesz!
Moje erytrocyty!
Przepraszam.
Nie chciałam tak mocno uderzyć,
ale nie mogłam się powstrzymać.
Ty smarku! Gnojku!
Nie cierpię chłopaków z tak wysokim IQ!
Dlaczego musiał wejść akurat wtedy?
Jaka ciepła.
O, kurczę! Korzystamy z jednej toalety!
A jeśli to usłyszał?
Jest tuż za ścianą.
Mój brzuch.
Ale boję się, że coś usłyszy.
Pięknie razem wyglądają.
Biedaczko.
Otrząśnij się, głupia.
On tobą gardzi. Powiedział, że masz dać mu spokój.
Nie mogę w to uwierzyć. Jem śniadanie z Seungjo!
Smaruje tost dżemem.
A więc geniusze też jedzą dżem.
To wszystko jest niewiarygodne.
Pewnie znowu śnię.
Może on teraz wcale się na mnie nie gapi.
Uważaj, bo się zakrztusisz. Napij się.
Wszystko dobrze?
- Tak, już w porządku. - Aleś ty głupia.
Przestań!
Dolać ci zupy? Hani, dobrze się czujesz?
Poproszę o dolewkę. Ta zupa jest wspaniała.
Cieszę się!
Masz dużo gości w restauracji?
To prawda.
Przychodzi trochę stałych.
Najadłem się, wyjdę wcześniej.
Jak to? Jest za wcześnie.
Nie poczekasz na Hani? Ona nie zna drogi do szkoły.
- Ja też skończyłem! - Ty dokończ śniadanie.
- Hani, idź, pośpiesz się! - Dobrze.
- Do zobaczenia. - Miłego dnia.
Zaczekaj!
Dlaczego tak nagle stajesz?
- Tylko dzisiaj. - O co chodzi?
Tylko dziś idziemy razem.
Koniec z tymi ceregielami.
- Rozumiem. - Nie mów nikomu.
Nie powiem.
- W szkole się nie znamy. - Przecież wiem!
Nie idź za blisko.
Palant.
Jak mogę się w nim bujać od trzech lat?
Nie jest wart ani jednej łzy.
- Na co tak zrzędzisz pod nosem? - A co cię to obchodzi?
No co?
Kazałeś mi nie podchodzić. Na co czekasz?
Nie czekam. Pójdziesz pierwsza.
Dlaczego? Zdecyduj się wreszcie!
Jesteś niska.
Nie nadążysz za mną.
Nie chcę, żebyś się zgubiła.
Pójdziesz pierwsza. Powiem ci, którędy.
Niech pomyślę... Te będą dobre.
Co się stało? Co to za mina?
Czego dziś się uczymy?
- Skąd mamy to wiedzieć? - Możesz nie mówić „my”?
A ty wiesz?
Nie, ale...
Spokojnie, dziewczęta. Tym razem będę pilnie się uczyć.
Pokażę tym wszystkim gnojkom.
Odzyskamy naszą dumę.
Hani!
Dzień dobry.
Jungu, a my to co?
Jak było wczoraj? Podoba ci się u przyjaciela ojca?
- Jest spoko. - Gdzie mieszka?
- Daleko stąd? - Nie.
Dwie stacje metrem stąd...
- A może trzy? - No, dobra!
Odprowadzę cię po szkole.
Facet musi wiedzieć, gdzie mieszka jego dziewczyna.
A to za co?
A może ci jeszcze nakopać?
Odczep się!
Spokój!
Juri! Znowu?
To nie jest salon fryzjerski!
- Przepraszam, panno Song. - Suszarka, spinki i wałki.
Wkrótce otworzysz tu salon.
- A książki? - Są w mojej szafce.
- Przycięłaś jej włosy? - Tylko pocieniowałam z tyłu...
Moja kolej. Zrób coś z tym. Podsusz czy coś.
Dobrze, panno Song. Ma pani kręcone włosy.
Skąd wiesz? Wyprostowałam je!
Poznałam po włosach przy skroni.
- Gdzie? Tutaj? - Tu się kręcą.
Po umyciu, musi je pani masować, do środka, o tak.
Panno Song!
O, matko. Nawet nie wiem, czego nie wiem.
GABINET NAUKI
Raz, dwa, trzy.
Ten gabinet dla kujonów jest super.
Ma klimatyzację...
Z komputerami na biurkach. I dźwiękoszczelny.
Po co on tam siedzi, skoro się nie uczy?
Seungjo.
A to flirciara!
Dzięki.
Jej to dobrze.
Jest ładna i mądra.
Raz, dwa, trzy.
Trzy kroki.
To aż tak daleko?
Tak. Daleko.
- Będziesz się tu uczyć w nocy? - Tak. A co? Strach cię obleciał?
Lepiej ćwicz, bo poniesiesz mnie na barana.
Gabinet nauki wygląda super.
Z komputerami, dźwiękoszczelny. To niesprawiedliwe.
Nawet, gdy masz rację, brzmi, jakbyś nie miała.
O co ci chodzi?
Masz kompleks niższości.
- Nie wracasz do domu? - A co?
Pójdziemy razem?
Hani!
Zaczekaj.
Poczekaj tu.
Tu jesteś. Szukałem cię.
Znów cię wkurzył?
- Nie, oddaj mi plecak. - Spoko. Jestem facetem, poniosę.
Chodźmy.
Hani! Usiądźmy tutaj.
Jesteś głodna? Może coś przekąsimy?
Drzwi się otwierają.
Zaraz wysiadam.
W porządku, poniosę.
- Tak nie można. - Nie przeszkadza mi to.
Drzwi się zamykają.
To moja stacja!
Wybacz, Jungu!
Do zobaczenia!
Dziękuję! Miłego wieczoru.
- Nie przyszedłeś z Hani? - Ona zaraz wróci.
Jest tutaj nowa.
A w okolicy kręci się ten świr.
- Hani sama jest świrem. - Niech no ja cię dorwę!
Wkurza mnie ta dziewczyna!
Co za palant. Prosiłam, żeby zaczekał.
Pojechałam nawet taksówką pod szkołę.
Powinnam była wrócić nią do domu.
Jestem już spłukana.
Ani mi się waż!
Nie waż się rozchylać płaszcza!
Nie chcę na to patrzeć!
Zamknę oczy. A wtedy nic z tego!
Nie podchodź! Trzymaj się z dala!
Zostaw! To był prezent!
Oddawaj!
To prezent!
I tak go nie założysz!
Proszę, nie zamykaj oczu, zrobię to szybko!
- Tylko raz? - Jasne!
I oddasz mi but?
Pewnie, nie potrzebuję go.
Zgoda!
Sama to powiedziałaś.
Skoro ładnie prosisz, to popatrzę. Ale masz mi oddać but.
Oczywiście, ładnie proszę. Masz moje słowo.
Nie zamykaj oczu. Albo zrywam umowę.
Dobrze. Ja też dotrzymam słowa.
- Zaczekaj! - Co?
Muszę się przygotować.
Jasne, śmiało.
Niezdrowo jest tak czekać, wiesz? Pośpiesz się!
Raz...
Dwa...
Trzy.
Niech mi pan wybaczy! Błagam o wybaczenie!
Jestem początkujący. To dopiero mój drugi raz w terenie.
Proszę nie wzywać policji! Mam rodzinę. I dzieci.
Jeśli mnie pan puści, już nigdy tego nie zrobię! Błagam.
Dobra, spadaj.
Dziękuję panu!
Coś jeszcze?
- Zapomniałeś. - Oczywiście.
Do widzenia.
Przyszedłeś po mnie? Martwiłeś się?
Chciałabyś.
Byłem w sklepie.
- I trafiłeś w samą porę? - Miałem pecha.
Mogłaś sobie odpuścić but w takiej sytuacji!
Dostałam te buty od twojej mamy. Założyłam je pierwszy raz!
Mimo wszystko...
Co kupiłeś?
Super! Wygląda smacznie. Poczęstujesz mnie?
Po tym biegu chce mi się pić.
Roztopione. Może jest za gorąco.
Patrz, to chyba Wielki Wóz.
- Słyszysz świerszcze? - Nie.
Nie cierpię braku inteligencji i wstydu.
Daj sobie z nim spokój!
Już wystarczająco cię upokorzył!
Do nauki!
Będę się uczyła tak pilnie, że pożałuje.
Matma... zacznę od matmy!
Niech będzie.
Mamy globalną wioskę, najpierw angielski.
Język ojczysty jest ważniejszy.
O co tu chodzi? Nic nie rozumiem! Kompletnie nic!
Kiedy my się tego uczyliśmy? Jak to się stało?
Proszę.
Uczysz się? Przyniosłam ci jedzenie.
Dzięki! Proszę wejść.
Uczysz się tak późno.
Tak sobie siedzę na krześle...
Zrób sobie czasami przerwę.
Marzyłam, żeby to powiedzieć.
Żeby przynieść przekąski i powiedzieć „zrób sobie przerwę”.
- Teraz czuję się jak matka ucznia. - Seungjo nic nie je wieczorem?
Nie, on nawet się nie uczy.
- Nie uczy się? - Nie. Już śpi.
Zawsze ma najlepsze oceny. Prawdziwy geniusz.
No cóż...
Najlepsze stopnie to nie wszystko. On wcale się nie bawi...
- Pisze pani blog? - Oczywiście. Mam wiele odsłon.
160 komentarzy.
To Eunjo!
Jest dla ciebie niemiły.
Uwielbia brata i chce go naśladować.
Ale to słodki chłopiec.
Nawet podobny do Seungjo.
Ty też pewnie byłaś śliczna. Masz album ze zdjęciami?
- Pokaż mi! - Nie mam za wiele zdjęć.
Ojej, ale byłaś słodka!
To twoja mama?
Piękna kobieta.
- Masz urodę po niej. - Nie pamiętam jej za dobrze.
Zmarła, gdy miałam cztery lata.
Zdjęcia mi ją przypominają.
Opisujesz każde zdjęcie.
To jest zabawne.
„Lato. Chłodniej, bo nie było klimatyzacji”.
- Sama to wymyśliłaś? - Tak.
„Pomi. Jest taka lekka.
Gdy zbyt długo się ją trzyma, staje się ciężka.
To chyba znaczy, że żyje”.
To urocze z twojej strony.
- Seungjo też był ślicznym chłopcem? - Cóż...
Słuchaj, Hani! Chcesz zobaczyć coś śmiesznego?
To urocze. Kim jest ta dziewczynka?
- Bardzo podobna do Seungjo. - Tak uważasz?
- Tutaj bardzo go przypomina. - Bo to jest Seungjo.
Ta dziewczynka to Seungjo.
Chwileczkę... Gdzie ja włożyłam to zdjęcie?
Zaczekaj.
Spójrz.
Gdy nosiłam go w brzuchu, zachowywał się cicho i delikatnie.
Miałam ochotę na melony, truskawki, winogrona i inne owoce.
I myślałam, że to dziewczynka.
Kupowałam dziewczęce buciki, ciuszki, zabawki...
A okazało się, że to syn. Nie mogłam tego wyrzucić.
Rozumiem, ale...
Mówiłam ci. Bardzo chciałam mieć córkę.
I tak go wychowywałam,
ale wydało się, gdy wszedł do basenu.
Myślę, że doznał wtedy lekkiej traumy.
Może stąd jego chłód i niekoleżeńskość.
Myśli, że spaliłam te zdjęcia.
Ale wiesz co? Zachowałam negatywy.
To jest właśnie geniusz.
Teraz zapiekanki są całkiem dobre.
Co ci się stało? Dlaczego się śmiejesz?
Ja? Śmieję się?
- Chcecie wiedzieć? - To po środkach przeczyszczających?
Seungjo?
Co tu sprowadza Waszą Wysokość?
Przynieś swój strój na WF.
Strój na WF? Po co?
Dobrze.
Co się stało? Co on ci powiedział?
Strój na WF?
SEUNGJO BAEK
- Wymieniają się czymś! - Czym? To strój na WF?
Narobiłaś strasznego bałaganu.
- Mogłeś włożyć mój strój. - Jak to?
Chyba przywykłeś do noszenia dziewczęcych ciuchów?
Skąd to masz? Oddaj!
Co oni robią? Co tam się dzieje?
Z czego ona się tak cieszy?
Co oni tam robią? Co to jest?
Co? Co się dzieje?
To znowu on!
Puść mnie!
Oddaj mi to!
Dobrze, oddam.
- Pod jednym warunkiem. - Warunkiem?
Jakim?
Korepetycje!
Pomóż mi poprawić stopnie.
- Masz tylko tydzień. - Dlatego proszę ciebie.
Pomóż mi dostać się do gabinetu nauki.
Nie jestem cudotwórcą. Bogiem też nie.
Trudno...
Słuchajcie!
Hani.
Próbujesz być sprytna?
Jeśli zdasz, będę musiał cię ponieść na barana.
Mam ci pomagać i przegrać zakład?
Jeśli mi pomożesz, nie będziesz musiał mnie nosić.
Nie chcę cię nabrać.
Nie bój się, dałam sobie z tobą spokój!
Już nie chcę, żebyś mnie nosił.
Na pewno?
To było przepyszne.
Uratowałeś mnie.
To wszystko i tak jest z restauracji.
A to jest wyjątkowo dobre.
- To ggotjeon ? - Pa-ggotjeon.
- Dużo małży, są bardzo smaczne. - Tak, dziękuję.
Co chciałabyś zjeść wieczorem?
Hani! Ty się uczysz?
Przygotuj porcję dla dwóch osób. Tak? Dlaczego?
Niemożliwe! Też będziesz się uczył?
Tylko nie za tłuste i słodkie. To pogarsza pamięć.
Chleb pełnoziarnisty, dip z oliwy... i do tego żółtko.
Oczywiście.
Wybaczcie, pójdę już.
- Seungjo, pomóż mi w nauce. - Ja ci pomogę.
Ja też już pójdę, przepraszam.
Hani Oh. Jak możesz tego nie wiedzieć?
Może po prostu rzuć szkołę?
Co ty robisz?
Udaję dziewczynkę Seungjo.
Dobra, wyjaśnię ci to od podstaw. Słuchaj uważnie.
Chcesz wiedzieć, ile wynosi X, a zatem co to jest X?
- Co to jest X? - To jest alfabet!
Nie wiem, co to jest.
Dobrze, o to chodzi. Nieznana liczba, to jest X.
Kto rozwiązuje zagadki?
Archiwum X?
Tak. Jak nazywa się nasze pokolenie?
- Pokolenie X? - Dobrze.
Nieznane pokolenie, nierozwiązana zagadka, nieznana liczba. To wszystko X.
Rozumiem, ale dlaczego akurat X? Jest jeszcze W albo H.
Głupie pytanie! Taka jest zasada.
Patrz.
X to dwa do potęgi 100 razy 10 do potęgi minus 7.
Po każdej stronie stosujesz logarytm.
LogX to logarytm w nawiasie 2 do potęgi 30
razy 10 do minus 7, koniec nawiasu.
LogX równa się 30log2 minus 7log10.
LogX równa się 30 razy 0,3 minus siedem.
LogX równa się dwa.
Więc X równa się 100.
Proszą o wynik binarny. Jaka jest więc odpowiedź?
Jak zapisać 100 w systemie binarnym?
- Oblicz to. - O czym ty w ogóle mówisz?
Oszaleję przez ciebie!
Przestań!
Pożałujesz! Hani!
Jesteś taka głupia!
Wiesz, co to system dziesiętny?
Tak.
10, 20, 30...
A system binarny?
0 i 1. Tylko dwie cyfry.
Dlaczego tak? Gdzie się go używa?
W komputerach.
W komputerach?
W 1974 Obserwatorium Arecibo wysłało wiadomość do obcych prosto w kosmos.
Jeśli istnieją, mogą odesłać nam odpowiedź.
W jakim języku? Po angielsku? Po koreańsku?
Nie wiadomo, jak inteligentni są ci obcy.
Wykorzystano system binarny.
Jeśli znają przynajmniej 0 i 1, to odkodują wiadomość.
Do rozmowy z obcymi muszę znać system binarny.
Dlatego to takie ważne!
Jak zapisuje się 100 w systemie binarnym?
Chwila!
Czy dostaliśmy już odpowiedź od obcych?
Jeszcze nie!
No, tak...
Wszechświat jest ogromny.
- Mam rację? - Tak.
Jest ogromny i dlatego potrzebne są logarytmy.
Naprawdę?
Logarytmy wyrażają coś bardzo dużego, sama to powiedziałaś.
- Odpuść sobie. - Niby dlaczego? To całkiem fajne!
Jakim cudem nie wiesz tak wielu rzeczy?
A ty jesteś wszechwiedzący?
Wiesz, kto to?
Siwon, Gangin, Sindong, Gyuhyeon, Hangyeong, Gibum
Seongmin, Huicheol, Yeseong, Eunhyeok, Donghae, Yi-Teuk, Ryeowuk.
Po prostu mamy inne zainteresowania...
To co z tym logarytmem?
Ustaw te fale mózgowe, które są aktywne we śnie.
Przeczytasz 7000 słów na minutę i poprawisz pamięć.
Przy wdechu oddychaj przeponą.
Oddychaj powoli, stale patrząc na tę kropkę.
Nie na ścianę, tylko na kropkę!
Skup się! Aż będziesz widziała tylko kropkę!
Ucz się, poruszając ciałem, wtedy będziesz dłużej pamiętać!
Uciekać przed kimś, uciekać do kogoś...
Przed kimś, do kogoś.
Wojna japońsko-koreańska, 1592...
Z drogi, za dużo was tu.
- Hani! - 1592, wojna z Japonią.
Co z tobą? Masz worki pod oczami!
Hani, powiedz prawdę.
- O czym? - Jak oni cię tam traktują?
- Bardzo dobrze. - Właśnie widzę!
Coś tu nie gra.
Mówiłem wam.
Uciekła, gdy chciałem ją odprowadzić do domu.
Hani.
Hani. Dokąd ona poszła?
Gdzie jesteś?
Poszła do domu. Uczyć się.
Widzicie? To do niej niepodobne!
Myślę, że...
- Jestem pewny, że... - Że co?
Każą jej się uczyć nocami! Widzieliście!
Muszę coś z tym zrobić.
Jak to rozwiązać?
Wybacz, Eunjo, ale jestem zajęty.
Poproś mamę.
Hani Oh!
Ty głupi przychlaście o krótkich nogach!
Przez ciebie mój brat nie śpi!
Nie może już nawet spać!
Po co tu przyszłaś? Wynoś się!
X równa się 8.
- Cześć, Eunjo. Co tam? - Nieważne!
Trzymaj.
Co to jest?
Przejrzyj to i połóż się wcześniej spać. Jutro egzamin.
Co to jest?
Te pytania mogą paść na egzaminie.
Kiedy zdążyłeś to zrobić?
- To bardzo miłe z twojej strony. - Powiedziałem, żebyś przejrzała!
A nie paplała!
Dobrze.
Oby na egzaminie było to samo.
Zasnął.
To dobrze...
Przeze mnie nie mógł się wyspać.
Jego Wysokość śpi jak dziecko.
Dziękuję.
Mam coś dla was...
Szybko, aparat.
Jestem potwornie zmęczona. O, matko...
Umieram...
Powodzenia!
Udajesz luzaka?
- Panno Song, tak dobrze? - Już patrzę!
Trochę wyżej.
Chciałabym być jak Seungjo, choć raz...
Super, znów jest najlepszy.
Martwiłam się, nie mógł przeze mnie spać.
Co za ulga.
Znowu masz świetny wynik.
- Gratulacje! - Pewnie, że tak.
Pierwszy raz w życiu się uczyłem. Miałbym nie mieć?
Tobie też gratuluję.
- Sprawdziłaś swój wynik? - Mój? Mój?
Przepraszam.
Hani.
Widziałeś? Udało mi się.
Jestem ci wdzięczna, bo to dzięki tobie!
- Były prawie te same pytania! - Pogięło cię?
Chodziło mi o tamto.
Tego chcesz?
Więcej mi go nie zabieraj.
Dziękuję, Seungjo!
Bardzo ci dziękuję!
Zaczekaj!
Słucham?
- O mnie chodzi? - Tak, o ciebie, Seungjo.
- Nie wywiniesz się tak łatwo. - Ja?
Obiecałeś, że jeśli Hani się uda, to przewieziesz ją na barana!
To już nieaktualne!
Nie ma mowy! To może być twoja jedyna okazja!
To nic, my nie...
Gdy mówiłaś, że się uczysz, myślałam, że tylko na chwilę.
Przepraszam, że ci nie pomogłam.
Jestem z ciebie dumna! Obroniłaś mój nauczycielski honor!
A ty...
Bądź mężczyzną i dotrzymaj słowa.
Nie, panno Song, proszę...
No już.
Na barana!
Na barana, na barana!
No, co? Wskakuj, skoro chcesz.
Co ty robisz?
- To znowu ty? - Bo co?
Chodź.
Tak przy okazji...
Zdrowie!
Nie lubię Seungjo.
Wołam cię jak leśne echo.
Przestań!
Mam z tobą więcej problemów, niż myślałem.
Uważaj!
Co to? Wygląda jak skarpetka.
Moja mama uwielbia robić problemy.
Coś tu leży.
- Co to jest? - Co to?